هراس از بلوغ و تلهٔ پدرِ مقتدر — چرا همیشه دنبالِ یک ناجی میگردیم؟
7.9.2026 · 21 دقیقه
هر بار که گوشی را برمیداریم، سیلی از تحلیلهای سیاسی، نامها و فرمولهای نجات به سراغمان میآید.اما اگر تمامِ این مدت، بیماری را اشتباه تشخیص داده باشیم چه؟ در این قسمت، با نگاهی روانکاوانه به یکی از کهنترین تلههای روانِ جمعیِ ما میپردازیم: میل به یافتنِ یک «پدرِ مقتدر»، شورش علیه او، و در نهایت وحشت از بالغشدن. در این گفتوگو میشنوید: چرا ذهنِ ما تنها میانِ «قدیسسازی» و «شیطانسازی» در نوسان است و جای خاکستریِ دموکراسی را خالی میگذارد چگونه اجبارِ بیرونیِ استبداد به اجبارِ درونی بدل میشود و «دیکتاتور» در ذهنِ تکتکِ ما شعبه میزند. تلهٔ خداسازی و نمونهٔ رضا پهلوی: ایستاده در تقاطعِ زخمِ کهنه و انتظارِ تازه چرا تمرکززداییِ رادیکال و ساختارِ فدرال، نه یک ترفندِ اداری، بلکه «داروی ضدِّ سمِّ استبداد» است. و پرسشِ پایانی: آیا آمادهایم مسئولیتِ ادارهٔ خانه را خودمان به عهده بگیریم؟ این مجموعه، روانکاویِ جمعیِ ایران است — هر هفته یک تأملِ تازه دربارهٔ اینکه «چرا چنین شدهایم؟»
هراس از بلوغ و تلهٔ پدرِ مقتدر — چرا همیشه دنبالِ یک ناجی میگردیم؟
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.